Kar yağdığı zaman iki farklı ses yükselir toplumda.
Biri “Rahmet yağıyor” diyerek Rabbine Hamd Eder, diğeri “Kar Çilesi” diyerek şikâyet eder. Aynı kar, aynı soğuk, aynı manzara… Fakat bakışlar farklıdır. İşte bu noktada mesele karın kendisi değil, kalbin bakış açısıdır.

Kar yağışı, yalnızca meteorolojik bir olay değildir. Mü’min için kar; tefekkür, ibret ve muhasebe vesilesidir. Çünkü Allah Teâlâ’nın kudreti, bazen baharda açan bir çiçekte, bazen de gökten sessizce inen beyaz tanelerde tecelli eder.

Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyrulur:

“Göklerden bir ölçüye göre su indiririz; onunla ölü bir beldeyi diriltiriz.”
(Zuhruf, 11)

Bu ayette geçen “su”, sadece yağmur değildir. Kar da sudur. Toprağın bağrına düşen her kar tanesi, yazın yeşerecek bir nimetin habercisidir. Bugün soğuk diye yakınılan o beyaz örtü, yarının ekmeğine, rızkına sessizce hazırlanır.

Ne var ki modern insan, rahmeti çoğu zaman anlık konfor üzerinden değerlendirir. Trafik aksadıysa çile, elektrik kesildiyse felaket, yollar kapandıysa feryat başlar. Oysa rahmet, her zaman kolaylık şeklinde gelmez.

Resûlullah (sallallâhü aleyhi ve sellem) şöyle buyurur:

“Mü’minin işi ne hoştur! Ona bir sevinç isabet ederse şükreder, bu onun için hayır olur. Bir sıkıntı isabet ederse sabreder, bu da onun için hayır olur.”
(Müslim, Zühd, 64)

Kar yağışı da böyledir. Sabreden için hayır, şükreden için berekettir. Sadece nimet anında değil, imtihan anında da rahmet gizlidir.

Kar, toprağı örter.
Günahları örten bir tevbe gibi…
Sessizce iner, gösterişsizdir. Gürültüyle değil, sükûnetle gelir. Belki de bu yüzden kar, insana susmayı ve düşünmeyi öğretir.

Kur’ân’da kar ve soğuk doğrudan isimlendirilmez; fakat temizlik ve arınma manasında şu dua yer alır:

“Allah’ım! Günahlarımı su, kar ve dolu ile yıka.”
(Buhârî, Daavât, 38)

Bu hadis, karın sadece soğuk değil, arınma vesilesi olarak anıldığını gösterir. Günah kirini temizleyen şeyler arasında karın zikredilmesi, boşuna değildir.

Bugün şehir hayatında kar; üşümek, gecikmek, zahmet çekmek olarak algılanıyor. Oysa kırsalda, çiftçi için kar; toprağın dinlenmesi, haşerelerin kırılması, suyun muhafazasıdır. Aynı rahmet, birine zahmet gibi görünürken diğerine umut olur.

İnsan da böyledir.
Aynı imtihan, birini olgunlaştırır; diğerini isyana sürükler.

Kur’ân bu gerçeği şöyle ifade eder:

“İnsan, kendisine bir zarar dokunduğunda bize yalvarır; sonra ona katımızdan bir nimet verdiğimizde, ‘Bu bana bilgim sayesinde verildi’ der.”
(Zümer, 49)

Eskiler kar yağdığında “Bereket yağıyor” derdi. Çünkü bilirlerdi ki her zorluk, görünmeyen bir hazırlık taşır. Kar altında bekleyen tohum, sabrın karşılığını baharda alır. İnsan da böyledir; sabırla beklerse, rahmet zamanı mutlaka gelir.

Resûlullah (s.a.v.) bir başka hadisinde şöyle buyurur:

“Allah bir kuluna hayır murad ederse onu imtihan eder.”
(Buhârî, Merdâ, 1)

İmtihan, ceza değildir. Bazen uyanış, bazen hatırlayıştır. Kar yağışı da şehirleri yavaşlatır, insanı durdurur. Belki de unuttuğumuz şeyleri hatırlatmak içindir:
Yolda kalanı,
üşüyeni,
yalnız olanı…

Kar, merhameti de ortaya çıkarır. Komşusunu düşünenle düşünmeyeni ayırır. Kapısının önünü temizleyenle, sadece kendi yolunu açanı gösterir.

Kur’ân’da şöyle buyrulur:

“Kim zerre kadar hayır yaparsa onu görür.”
(Zilzâl, 7)

Bir kar küreğiyle açılan yol da üşüyen birine uzatılan el de bu zerreye dahildir.

Kar yağışı rahmet midir, çile midir?
Bu sorunun cevabı gökte değil, kalptedir.

Rahmeti sadece sıcak günlere, kolay zamanlara sıkıştıranlar için kar çiledir.
Herhâlde Allah’ı hatırlayanlar için ise kar; sessiz, rahmettir.

Allah’ım,
Rahmeti sadece kolaylıkta arayanlardan eyleme bizi.
Zorluğu da nimeti de Sen’den bilip sabreden kullarından eyle.

Soğuğun içinde hikmeti, sessizliğin içinde ibreti görebilmeyi nasip eyle.
Her hâlimizde Sana yönelen, her imtihanda sana sığınanlardan eyle.

Kalbimizi şikâyetle değil, şükürle doldur.RabbimBizleri kendisine layık kul, Peygamber Efendimiz’e layık ümmet eylesin.
Âmin.