Annelerin Duası Kabul Olur

Annelerin duası kabul olur derler. Sanırım ben kendimi annemin duasının içinde buldum. Birebir yaşadım ve inandım.
Annemin küçük yaşlarımdan beri şu duasını hatırlarım. “çocuklarımdan biri öğretmen olsun.”

O zamanlar öğretmenevlerinde oturuyorduk. Beş ya da altı yaşlarında bu dua aklıma yer etmiş olmalı ki unutmamışım.
Ben ilkokul yıllarımda hemşire olmayı çok istiyordum. Başıma hemşirelik kepini takacak elimle de sus işareti yapacaktım. Hayalimi süslüyordu. Beyaz üniformamı giyecektim. Hayalimde hep kendimi hemşire olarak görüyordum.

Ortaokula geçince bu hayal devam etti. Orta sonda ailemin haberi olmadan en yakın kız arkadaşımla okul çıkışı formları aldık. Okuyup kendi kendimize formu doldurup ertesi gün okula gittiğimizde formaları okul idaresine teslim ettik.
Aradan ne kadar bir süre geçti bilmiyorum. Okula gidip geliyoruz. Verdiğimiz formun sınavına da girmiştik.
***
Evlerimize sınav sonuçları geldi. Kazanmıştık. Ama kazandığımız okul Öğretmen Lisesiydi. Şaşırdık. Ertesi gün ben sınıf öğretmenim olan matematik öğretmenime sordum;

-Hocam ben Hemşirelik Okulunu istemiştim. Öğretmen okulunu kazanmışım.
-Sen formunun ilk tercihine ne yazdın? En çok istediğin bölümü ilk önce yazacaktın.
-Kitapçıktaki sıraya göre yazdım. En çok istediğim hemşirelik üçüncü sırada kalmıştı.
-Tercihini yanlış yapmışsın. Keşke bana da sorsaydın.

Evet böylece Öğretmen okullu olmuştuk arkadaşımla. Yatılı okuldu. Kız arkadaşım aile hasretine dayanamayıp ikinci dönem hastalandı ve okulu bıraktı.
Ben devam ettim. Çalışıyordum. Madem şansımda bu okul var tembellik olmaz deyip derslerime çalışıyordum.
Hatta son yıl Türkiye Örnek Öğrencileri arasında yerimi almıştım.
Sonrası Eğitim Fakültesine devam ettim. Şark görevi derken Ayvalık sonrası nihayet ailemin yanı İstanbul da görev yapmaya başladım.
***
Bu arada ablama öğretmenlik verildi “Ben yapamam.” dedi. Küçük ağabeyim lise öğretmeni oldu. O da “Bana göre değil” dedi.
Demek annemin duası bana tekabül etmişti.

Annem benim ilk öğrencimdir. O Arap harfleriyle Kur’an-ı Kerim’i okurken Latin harflerine yabancıydı. Birlikte çalıştık, çok hevesliydi. Nihayet heceleyerek okumaya başladığında bana bir tepsi baklava yapmıştı.
Okul gezilerinde annemi de katıyordum. Velilerle oturup sohbet ediyordu.
Babamla annem birkaç günlüğüne beni alıp memlekete götürmüşlerdi. İkisinin de gözleri ışıl ışıldı. Bu gurur bana yetti.

O nedenle annelerin duası kabul olur derler. Anneciğimin duası kabul olmuş bir çocuğu öğretmen olmuştu.

İkisinin de ruhları şad olsun. Emekli bir öğretmenim artık.

Kalın sağlıcakla.