Mübarek Ramazan ayında Filistin’de, Kerkük’te, Urumçi Sincar’da Müslümanlara eziyetin bini bir para.

Myanmar unutuldu.

Sincar ile ilgili yazılanlara bakamaz olduk.

Kerkük, Türkmen dağı bize sessiz sessiz haykırıyor.

Şimdi Filistin’de Kudüs’te bütün dünyanın gözü önünde yaşanan vahşeti izliyoruz çaresizce.

Beddua etmek, protesto mitingleri yapmak, tel’in etmek, kınamak artık yetmez oldu.

Kırım’ı unutmadık. O içimizde bir ateş.

Şu mübarek Ramazan ayı içinde Müslümanların yaşadıkları bu soykırıma sadece dua ederek bu sorun biter mi?

“Ebabil kuşları” beklemek nafile.

Çünkü o inanç, yaşam, dürüstlük ve ahlak bizde kalmadı. Biz birbirimize düştük. Bizi birbirimize düşürdüler.

Suriye’de, Irak’ta, Mısır’da, Libya’da ölende, öldürende Allahu Ekber diyor. Bu ne yaman tezattır Allah’ım.

**

Dün İstanbul’da bir miting ve bir de İslam Teşkilatı toplantısı yapıldı. 30’dan fazla konu başlığı ortaya çıkmış. Türkiye bu konuda atılması gereken adımları fazlasıyla atıyor.

Ama diğer İslam ülkeleri toplantıya katılıyor ama gerekli adımları atmıyorlar. Çünkü mezhep savaşları yaşıyorlar. Birbirlerine güvenmiyor, birbirlerine düşmanlık besliyorlar.

Körfez ülkelerinin Türkiye ile ilgili düşünceleri ortadadır. Katar dışında bize dost olan ülke yok gibi. Hepsi ABD ve İsrail’in uşaklığını yapar duruma geldiler.

Filistin’de yaralanan insanların tedavisinin Türkiye’de yapılması için yapılan girişimlere Mısır bile izin vermezken Filistin’deki yaşanan bu soykırıma nasıl çare olacağız?

Her şey ortada. Türkiye’nin yapacakları belli yere kadar oluyor. Burada Ürdün belli konularda risk alırken diğer ülkelerden aynı hassasiyeti göremiyoruz.

Gün boyu TV başında konuyu takip ettim.

Aynı hassasiyet ve duyarlılığı Türk İllerinde yaşayan soydaşlarımız içinde istiyorum.

Sincar Özerk bölgesinde Çin çok daha fazla soykırım yapıyor. Sesimiz çıkmıyor.

Bu çifte standarda da bir son vermemiz gerekiyor.

Şu mübarek ramazan ayı içinde dünyada yaşanan bütün acıların son bulmasını Yüce Mevla’dan niyaz ederim