Hani en çok sevdiğin insandan duyduğun bir cümle kalbine hançer gibi saplanır ya.

Şu anda bütün Müslümanların yüreğine saplanan hançer gibidir Kudüs. Biz ilk kıblemize sahip çıkamadık. Biz o toprakların kirli ayaklar tarafından çiğnenmesine dur diyemedik.

Yüreğimiz buruk, boynumuz bükük.

Öyle boş hamasi sözlerle bu iş çözülmez. Önce yüreklerimiz toplu vurmalıdır. Önce ne yapacağımıza karar vermemiz gerekiyor.

Mesele çok daha başkadır aslında. Bunu önce Arabistan’da yaşanan olaylara bakmak gerekir, sonra yüzümüzü Kudüs’e Filistin’e çevirelim.

Allah’a yalvaralım, dua edelim, bir olalım, birlik olalım ve Ortadoğu da akan kan ve gözyaşının bitmesi için çalışıp çabalayalım.

Merhum Cahit Zarifoğlu yıllar önce neler söylemişti şiirinde;

**

DARALAN VAKİTLER

Yanakları, saçları, gözleri yanmış,

Zehirli gaz bombaları

Yılan gibi sokmuş, yalamış gövdelerini

Ağızları, küçücük dilleri yanmış

Bütün Beyrut sapsarı kalmış

Sanki ağlamak imkansız

Başları

Paletlerle ezilmiş babaları,

Yahudi doğramış analarını,

Binlerce çocuk topların,

betonların altında.

Beyrut'un gözyaşları şimdi,

Kudüs'ün yanıbaşında,

Müslümanlarsa uzakta,

Sanki başka,

Gelinmez bir dünyada.

**

Acın, bir vadi,

Zehirli çiçekler, bir ova gibi karşımda.

Gözüm baksın sadece,

Ayrıntıları,

Kıvrılıp kırılmış bilekleri,

Kemikten yakılmış etleri,

Kuma serilmiş cesetleri

**

Büyük ajansların yaydığı resimleri,

Bir seyirci gibi görsün dursun,

Bir kadın gibi ağlasın..

Beyrut yengeç kıskacında,

Çoğu müslüman kafir yanında,

Yaslanmış yastıklara sonunu beklerler filmin.

**

Sen Filistin, hokkaları doldur kanla,

Şairler eğer ahın varken

Uzanırlarsa tomurcuklara güllere

Herbiri kanlı bir ateş gibi korku

Bir azar, bir şamar olsun.

Filistin, sen işine bak, kar toprağını,

Yoğur gazabını Yaradanın..

Bu ateş bulutu hangi kavmin üzerinde?

Çam ormanlarının salınışında,

Kuşların cıvıldayışında,

Otların serin tenlerinde.

Eğer varsan bakıp görmeye

Şeffaf perdenin az ötesini,

Bir ateş bulutu var en bildik yerde,

En emin yerde.

Ve bak, asıl ölen yaylalar, villalar, tok karınlar

Hissiz dudaklar, gayretsiz kalpler,

Asla değil kavruk çölde yatan kadavralar.

Farzet körsün, olabilir,

Elele tut,

Taş al ve at,

Kafiri bulur.

Hani ceylanların,

Hani cihat marşın?

Bir yumruk harbinden nasıl kaçtın?

En arka safta bile kalmadın,

Cengi attın, dünyaya daldın,

Tezeğe konan sinekler gibi.

**

Dönüyor burgaç,

Dünya üstten, yanlardan daralıyor.

Ovalardan,

Dar geçitlere sürülen sığırlar gibi,

Bir gün ister istemez,

Karşısında olacaksın kaçtıklarının.

Dua et,

O gün henüz mahşer olmasın...

Cahit Zarifoğlu

( 1940 -  1987  )

**

Ve bu gün O gün sakın mahşer olmasın?....