Sevmek ve Sevilmek
Dostluk, Hemşehrilik ve Kardeşlik Menfaatle Değil, Allah İçin Olmalı!
Sevgili Okurlarım,
Dost başka bir şeydir, arkadaş başka bir şey… Mahalleli olmak başka, aynı şehirden olup hemşehri olmak bambaşka bir şeydir. Ancak bütün bunların da ötesinde bir değer vardır: Birbirimizi sevmek!
İnsan bazen bir dostta kardeşini bulur, bazen bir arkadaşta ailesinden birini arar. Bazen de hiç tanımadığı bir insanla aynı şehirden olduğunu öğrenince yıllardır tanışıyormuş gibi sarılır.
Gurbete çıkanlar bunu çok iyi bilir.
Türkiye'de başka bir şehre gittiğinizde, memleketinizden birini gördüğünüz zaman gözleriniz parlar. Hele bir de aynı mahalleden olduğunuzu öğrenirseniz, o insan size akrabadan daha yakın gelir.
Üniversitede böyledir, askerde böyledir, iş hayatında böyledir. Hac ve Umre yolculuğunda tanıştığınız yol arkadaşlarınızın yeri ise bir başkadır.
Yurt dışına çıktığınızda ise Türkiye'nin 81 ili de sizin memleketiniz, her Türk sizin hemşehriniz, her tanıdık sizin kardeşiniz olur.
Peki, gurbette birbirimizi bu kadar çok severken, kendi memleketimizde, aynı şehirde, aynı sokakta, aynı mahallede neden birbirimizi sevmekte zorlanıyoruz?
Neden bir araya gelince dostluk yerine dedikodu, kardeşlik yerine kıskançlık, sevgi yerine çekişme üretiyoruz?
DOST, DOSTUN KUSURUNU ÖRTENDİR!
Gerçek dost, dostunun kusurunu herkesin ortasında anlatmaz. Eksiğini yüzüne vurup onu küçük düşürmez. Dostunun açığını aramaz, açığını kapatır. Yanlışını görürse kimsenin olmadığı yerde güzelce uyarır.
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (S.A.V.) şöyle buyuruyor:
"Kim bir Müslümanın ayıbını örterse Allah da kıyamet günü onun ayıbını örter." (Müslim, Birr, 58)
İşte dostluk budur!
Dost dediğin, senin olmadığın yerde seni savunandır. Hatalarını büyütmek yerine düzeltmene yardımcı olandır. Başarına sevinendir. Darda kaldığında yanında durandır.
Bugün ise ne yazık ki dedikodu ve gıybet almış başını gidiyor. Birinin arkasından konuşmak, onun kusurunu başkalarına anlatmak, duyduğunu araştırmadan yaymak sıradan bir davranış haline geliyor.
Oysa Yüce Allah, Hucurât Suresi 12. ayette şöyle buyuruyor:
"Birbirinizin gıybetini yapmayın. Herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı?"
Ne kadar ağır, ne kadar düşündürücü bir uyarı!
Bir insanın arkasından konuşmak, onun onurunu ve itibarını zedelemek ne kadar kolay; ama gönlünü yeniden kazanmak ne kadar zor!
GİYBETİN OLDUĞU YERDE DOSTLUK OLMAZ!
Bir dostumuz var. Yanında biri başka bir insanın dedikodusunu yapmaya başladığında hemen müdahale ediyor.
"Sus! Benim ağzım cıvık, şimdi telefon açar, konuştuğunuz kişiye söylerim. Benim yanımda kimsenin arkasından konuşmayın!" diyerek o konuşmayı kestiriyor.
İşte alınacak ders burada!
Keşke herkes böyle davranabilse. Birisi yanımızda başka bir insanın gıybetini yapmaya başladığında biz de susturabilsek. "Kardeşim, onun kusurunu konuşacağımıza varsa hatasını kendisine söyleyelim. Bizim yanımızda kimsenin arkasından konuşma" diyebilsek.
Peygamber Efendimiz (S.A.V.) şöyle buyuruyor:
"Müslüman, Müslümanların elinden ve dilinden emin olduğu kimsedir." (Buhârî, Îmân, 4; Müslim, Îmân, 64)
Demek ki Müslüman olmak yalnızca ibadet etmek değildir. Dilimizle kimseyi incitmemek, elimizle kimseye zarar vermemek, insanlara güven vermek de Müslümanlığın gereğidir.
MÜSLÜMANIN MÜSLÜMAN ÜZERİNDEKİ HAKLARI
Peygamber Efendimiz (S.A.V.), Müslümanın Müslüman üzerindeki haklarını şöyle açıklıyor:
"Bir Müslümanın diğer Müslüman üzerindeki hakkı altıdır."
Sahabeler, "Bunlar nelerdir ey Allah'ın Resulü?" diye sordular.
Efendimiz şöyle buyurdu:
Karşılaştığında ona selam ver.
Seni davet ettiğinde davetine icabet et.
Senden nasihat istediğinde ona nasihat et.
Hapşırıp Allah'a hamdettiğinde ona dua et.
Hastalandığında ziyaretine git.
Vefat ettiğinde cenazesine katıl.
(Müslim, Selâm, 5)
İşte kardeşlik budur!
Birbirimizin iyi gününde yanında olmak kadar kötü gününde de yanında durabilmektir. Hastalandığında ziyaretine gitmek, derdi olduğunda dinlemek, ihtiyacı olduğunda yardımcı olmak, cenazesinde saf tutmak…
Bunlar insan olmanın, Müslüman olmanın ve kardeşliğin gereğidir.
ALLAH İÇİN SEVMEK!
Peygamber Efendimiz (S.A.V.) bir hadis-i şerifinde şöyle buyuruyor:
"Bir kimse din kardeşini Allah için severse, sevdiğini ona bildirsin." (Ebû Dâvûd, Edeb, 112; Tirmizî, Zühd, 54)
Bir başka hadis-i kudsîde ise Allah Teâlâ şöyle buyurur:
"Benim rızam için birbirlerini sevenlere muhabbetim vacip olmuştur." (Muvatta, Şi'r, 16)
İşte asıl mesele budur!
Birbirimizi makamı, parası, malı, mülkü, menfaati için değil; Allah rızası için sevmek…
Bugün makamı olanı arıyoruz, işi düşeni ziyaret ediyoruz, menfaatimiz olanla dostluk kuruyoruz. Peki, hiçbir beklentimiz olmayan insanlara ne kadar değer veriyoruz?
Bir insanın parası biter, makamı gider, işi değişir. Ama gerçek dostluk bitmez.
Dostluk çıkar ilişkisi değildir. Kardeşlik menfaat hesabı değildir. Sevgi, insanın varlığına ve gönlüne değer vermektir.
GELİN, BİRBİRİMİZİ SEVELİM!
Kahramanmaraş'ta hepimiz aynı şehrin insanlarıyız. Aynı havayı soluyor, aynı sokaklarda yürüyor, aynı memleketin ekmeğini yiyoruz.
Birbirimizin başarısını kıskanmak yerine alkışlayalım. Birbirimizin kusurunu aramak yerine eksiğini tamamlayalım. Dedikodu yapmak yerine güzel söz söyleyelim. Birbirimizi arkamızdan değil, yüzümüze karşı övelim.
Unutmayalım ki insan dünyadan giderken makamını, servetini, şöhretini yanında götürmüyor. Geride bıraktığı güzel bir isim, hoş bir seda ve insanların gönlünde bıraktığı sevgidir.
Gurbette birbirimize sarılmayı biliyoruz. Gelin, kendi memleketimizde de birbirimize sarılalım.
Sevelim, sevilelim. Dost olalım, kardeş olalım. Menfaat için değil, Allah için sevelim.
Kalın sağlıcakla…

Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.