“Her Sohbet Sohbet Değildir”

Sohbet, her önüne gelenle yapılan bir konuşma değildir…

Sohbet, dostla yapılır…

Çünkü her konuşma insanı beslemez…

Bazı sohbetler vardır ki vitamin gibidir; ruhu diriltir, kalbi genişletir, insana istikamet kazandırır…

Bazı sohbetler de vardır ki çöpten ibarettir; ne akla katkı sağlar ne gönle huzur verir… Sadece yorar…

Dostluk da böyledir…

Bazı dostlar vitamin gibidir; insanı büyütür, olgunlaştırır, değer katar…

Bazıları ise zehir gibidir; fark ettirmeden iç dünyayı çürütür, huzuru bozar…

Onun için büyükler boşuna dememiş:

“Âlim ile yar olan bulur mertebe, cahil ile yar olan döner merkebe…”

Cahille tartışmanın bir anlamı yoktur…

Çünkü maksat hakikate ulaşmak değilse, tartışma sadece nefsi besler… Egoyu büyütür…

Hakikat ise susar…

Nitekim İmam-ı Azam Ebu Hanife şöyle der:

“Ne kadar cahil ile tartıştıysam yenildim, ne kadar âlim ile tartıştıysam yendim…”

Çünkü âlimle yapılan sohbet hakikati doğurur…

Cahille yapılan tartışma ise sadece gürültü üretir…

“Dost başa,düşman ayağa bakar.”

Dost,iyiliklerine bakar,hüsnüzan ile bakar…

Sahte dost ise, aşağı bakar…

Gerçek dost, insanı hakka götürendir…

Yanlış yaptığında kırmadan uyaran…

Doğru yolda yürüdüğünde destek olan…

Sahte dost ise tam tersidir…

Eksik arar… Açık kovalar…

Senin ayağına bakar… Seni düşürmenin hesabını yapar…

Atalar ne güzel söylemiş:

İyi dost, esans satan gibidir… Yanında durursun, kokusu sana siner…

Kötü dost ise körükçü gibidir… Dumanı, isi, kiri sana bulaşır…

Çünkü insan, farkında olmadan çevresine benzer…

“Üzüm üzüme baka baka kararır…”

Bugün ise ne yazık ki sohbetler hakikati aramak için değil…

Üstün gelmek için yapılıyor…

Dinlemek için değil… susturmak için konuşuluyor…

Birbirini anlamaya çalışan değil…

Birbirini açık vermeye zorlayan bir toplum oluşuyor…

En küçük hatada…

Mal bulmuş mağribi gibi saldıran…

Gıybetle, dedikoduyla, iftirayla beslenen bir dil yayılıyor…

Oysa bu bir hastalıktır…

Toplumu içten içe çürüten bir hastalık…

Bu yüzden insan, hayatındaki çöpleri temizlemek zorundadır…

Çöp sohbetleri…

Çöp ilişkileri…

Çöp insanları…

Çünkü her insan, kalbine aldığı kadar insandır…

Ve her kalp, taşıdığı kadar ağırdır…

Dost, seni yükseltendir…

Düşman, seni aşağı çekendir…

En büyük kayıp, zamanın akıp gitmesi değildir…

Asıl kayıp, o zamanı değersiz insanlarla tüketmektir…

Selam ve dua ile…