Yazılarımı takip edenler genelde hangi çerçevede yazılar kaleme aldığım hususuna vakıftır.

Yerelden ziyade ulusal mevzularda, tarih yahut fikir yazıları kaleme almayı tercih ediyorum.

Kişi ve olaylardan ziyade olgular üzerine zihin yoruyorum.

Ya tarihsel bir konuya eğilip ya fikri meselelere zaman ayırıyorum.

Kötülüklerin hüküm sürdüğü evrende, arada nefes almak gayeli; iyilikleri ve güzellikleri ön plana çıkarmaya gayret ediyorum.

(İnsanlardan umudumuzu yitirmemek adına…)

Bu sefer ki umudumuzun ve gayretimizin konuğu; tebessümü, samimiyeti, doğaya ve canlılara duyarlılığıyla belleğimizde yer eden

Değerli bir hayvansever;

Cumhur Emre ENGİZEK…

Kahramanmaraş’ın merkezinde yer alan kafeler sokağı civarında işlettiği küçük ama şirin çay ocağında can dostlarımıza kucak açmış, yuvasızlara yuva olmuş, karınlarını doyurmuş, sevgisiyle yaraları iyileştirmeye devam ediyor.

Samimi sevgisini hissettiklerinden olsa gerek mahallede kapısını çalmayan kedi yok gibi.

Yavrulayan anne kedilerin acıktıkları zaman ilk işleri Cumhur abiyi ziyaret etmek…

İnsanların sevgisizlikleriyle hırçınlanmış kedilerin bile bir süre sonra onun dokunuşlarının tesiriyle pamuk gibi olduğuna şahitlik ediyorsunuz.

Salgın sürecinin ekonomik zorluklarında dahi küçük dostlarımıza can olmaya devam ediyor.

Yolunuz düştüğünde uğrayın mutlaka.

Sıcak çayınızı yudumlarken Cumhur abinin kedilerine dokunun.

Sevginizle iyileştirin yaralarını.

Anatole France “İnsan ruhunun bir parçası hayvan sevgisini tadana kadar uyanmaz.” der.

Mahrum bırakmayın bu hazdan kendinizi.

Kendisi haricindeki canlılara sevgi beslemeyen/besleyemeyen her ruhun bir parçasının eksik olduğunu düşünürüm.

Tamamlayın eksik parçanızı.

Beklentisiz, çıkarsız etrafına iyilikler saçan değerlerimizin kıymetini bilelim.

O kadar kirlendik ki, bari kirlenmemişlere sahip çıkalım.

İyiler ve iyileştirenlerle bir gün yolumuzun kesişmesi dileğiyle…