Vakit gece yarısını biraz geçmiş. Tek tük araç sesleri duyuyorum. Bir hastane önünde bekleyiş modunda cep telefonumun şarzının biteceği uyarısına aldırmadan köşe yazarlarını okuyor sitresten uzaklaşmaya çalışıyorum.

Sahne bu.

Yoğun bakımda yatan ablam, sevgili meslektaşım, iki gözüm Nizayi Kara’yı düşünüyorum. Annesi vefat etmiş. Şimdi ne durumdadır diye aklımdan geçiriyorum. Çünkü benim annem öldüğünde neredeyse bir yılda kendimi zor toplamıştım.

Cumartesi günü saat 16.00 sularında yeğenim ile mezarlığa gitmiş anne ve babamın mezarında dua etmiştim. Daha üzerinden 24 saat bile geçmedi.

İşte bu ruh yoğunluğu içinde MHP lideri Sayın Bahçeli’nin AF meselesine taktım kafamı.

Uzaktan davul sesleri duyulur. Diyorum ki; “Devlet kendine karşı işlenen suçlara AF verebilir. Benim ablamı vuran, benim bir dostumu öldüren, benim bir yakınıma acı çektiren birini devlet nasıl af eder?”

Öte yandan Bedelli Askerlik konusu da beni ziyadesiyle rahatsız ediyor. Ben 29 yaşında askere gittim. Gittiğim dönemde bedelli askerlik vardı. Hem çalışıyor hem de Üniversite okuyordum. Ne işimi ne de eğitimi mi vatan sevgisinin, vatan savunmasının üzerinde görmedim. Gittim askerliğimi yaptım. Bu gün 55 yaşındayım, ne zaman vatanım için gerek olursam o zaman hiçbir mazeretin ardına sığınmadan vatan savunması için koşa koşa giderim.

Açık ifade etmem gerekirse; af ve bedelli askerlik konusundan rahatsızlık duyuyorum.

Bırakın erkek için ben kızların bile en üz üç ay askerlik yapmasını, silah sıkmasını öğrenmesini isterim.

Şu anda coğrafyanın durumu ortadadır. Ne bedelli askerliği? Ne affı? Rahşan affı ve sonrasında yaşananları ne çabuk unuttuk?

Benim kardeşimi vuranı, benim bir dostumu öldüreni devlet affedemez. Devletin böyle bir yetkisi yoktur. Bunu düşünen, bunu söyleyen siyasiler yanlış yapıyor.

Bir Türk genci olarak affa ve bedelli askerliğe karşıyım. Cephede sadece gariban çocuklarının şehit düşmesine artık kalbimiz dayanmıyor.

Af konusu ve Bedelli askerlik bu ülkenin gündeminden düşmelidir!...