Adalet İstiyoruz!

Sevgili okurlarım,

Bugün sizlere vicdanları yaralayan, “Bu kadar da olmaz!” dedirten bir olay üzerinden seslenmek istiyorum. Çünkü mesele sadece bir trafik vakası değil… Mesele, doğrudan doğruya adalet duygusunun zedelenmesidir.

Düşünün…

Polis “dur” diyor. Devletin emrini temsil eden, kanunun sahadaki gücü olan polis… Ama karşısındaki kişi alkollü, umursamaz, sorumsuz! “Dur” ihtarına uymuyor. Kaçıyor… Kaçarken sadece kendi canını değil, başkalarının hayatını da hiçe sayıyor. Üstelik bu süreçte 3 polisi yaralıyor, 10’dan fazla araca zarar veriyor.

Peki sonra ne oluyor?

Yakalanıyor… Mahkemeye çıkarılıyor… Ve ardından serbest bırakılıyor!

Şimdi soruyorum sizlere:
Bu mudur adalet?

Sokakta görev yapan bir polis ne düşünsün şimdi? “Ben canımı ortaya koyuyorum ama karşımdaki kişi elini kolunu sallayarak dışarı çıkıyor” demeyecek mi? Bu psikolojiyle hangi görevli aynı kararlılıkla görev yapabilir?

Adalet, sadece suçluyu yakalamak değildir. Adalet, aynı zamanda caydırıcılıktır. Eğer suç işleyen kişi, yaptığı yanına kâr kalıyormuş gibi hissederse, o toplumda düzen bozulur. Kurallar kağıt üzerinde kalır.

Bugün serbest bırakılan bir kişi, yarın daha büyük bir felakete sebep olursa bunun hesabını kim verecek?

Bakınız, mesele bir kişiyi cezalandırmak değil… Mesele toplumun güvenini korumaktır. Polis, asker, sağlık çalışanı… Bu insanlar zaten zor şartlarda görev yapıyor. Bir de üstüne “Nasıl olsa bir şey olmuyor” anlayışı eklenirse, işte o zaman devlet otoritesi sarsılır.

Unutmayalım ki;
Adalet terazisi şaşarsa, toplumun dengesi de bozulur.

Buradan yetkililere sesleniyorum:
Kanunlar, suçluyu korumak için değil, masumu yaşatmak için vardır. Polisimizin emeğini, vatandaşımızın can güvenliğini hiçe sayanlara karşı daha net, daha caydırıcı adımlar atılmalıdır.

Ve son olarak…

Eğer bir gün polis “Dur!” dediğinde kimse durmuyorsa,
işte o gün sadece trafik değil, düzen de durmuştur.

Kalın sağlıcakla…