Yaşam uzun ince bir yolda ilerlerken, sevgilerimiz, özlemlerimiz, kırgınlıklarımız, beklentilerimiz birikiyor, düşünce boyutumuz gelişiyor  her geçen gün. Bu gelişme boyutunda yaşanmışlıklar, maziye itilip unutulmamak için ''yaz beni! , anlat beni! '' diye içimizde çırpınmaya başlıyorlar.  Sözle anlatamadıklarımızı kalemle anlatma yolunu seçeriz bazen. Bunun nedeni ise "söz uçar yazı kalır" düşüncesinden öte; kağıdın bir psikolog gibi bizi anlayışla dinliyor olmasından kaynaklanıyor belki.

Yaz beni ey kalem,

Yaz yazabildiğince!

Al beni benden,

Dök beynimi olabildiğince

Gir beynimin en ücra köşesine

Bak derunumda neler var?

Kelimeler kifayetsiz,

Sayfalar yetersiz yazar.

Bari sen yaz beni,

Gönlümün derinliklerini yaz!

Bak orda ne incelikler yatar…

Yazar ve çizerlik işte bu  arzuyla oluşmaya başlıyor; tohum atılıyor kaleme yürekten… Unutulmayan veya unutulamayanların verdiği enerji ve sinerji,  tüm evreni haberdar etme arzusu uyandırıyor kişide. Anları ölümsüzleştirmek içgüdüsüyle başlıyor yazarlıklar, şairlikler…

Haksızdan al,

Ver haklıya hakkını

Yok olsun kızgınlıklar

Yanlışlar içinden çek doğruyu

Çıkmazın yüreğine sapla

Yıkılsın insafsız duvarlar!

Sevda dağından getir aşk mabedini

Giydir yarınlara beyaz gelinliği

Çarp yalancı suratlara!

En hakiki gerçeği…

Yazmak yazmak, biteviye yazmak arzusuyla kıvranırken iç boşaltmanın, paylaşmanın zevkiyle yazdıkça, yazacakların azalacağını zanneder yazma tadına varanlar. Bir taraftan gizli bir güç tarafından şarj edildiğini fark edemez  kalem tozunu yutanlar. Kendine özgü zannettiği duygularını ölümsüzleştirmek isteğiyle iş başına geçer; daha sonra özel alemden genel alemin içinde bulur kendini. Yaşamını, duygularını irdeleyip yazarken, zaman içinde çapını genişletir evrensel boyuta ulaşır; tıpkı havuza atılan taşın oluşturduğu halkalar gibi. Yazmaya müptela olan kalem, tüm evrenin meselesini “ben” yapar içinde. Çünkü her özel, genelin bir parçasıdır pazıl parçaları gibi…

Yaz ki boşalsın içim

Eğri büğrü zihniyetler o biçim

Çıkar içimde doğruya ait ne varsa

İnsan insanı anlamıyor ne olsa!

Bari ben bu yükten kurtulayım

Biraz huzur içinde uyuyayım!

Al beni benden

Dök beynimi olabildiğince

Yaz beni ey kalem

Yaz yazabildiğince!