Gönüller yıkan , yakan,tahrip eden kötüler sınıfının daimi üyeleri;  dedikoducular,  iftiracılar, kıskançlar, yalancılar, dolandırıcılar,hırslılar, hırsızlar, ihtiraslılar, dünyaya  nifak tohumları ekmekle vazifeliymiş gibi çalışırlar bıkmadan usanmadan.

 Bunların karşısında ise  gönül  güzelliğiyle dopdolu  hoşgörüsü bol , iyiliksever ,yardımsever, gözü gönlü açık, dürüst, çalışkan, yüce gönüllü ,fazilet sahipleri  varki yapıcı ve onarıcı besinler gibi toplumun aldığı yaralara yama vazifesi görür, ağır yanına tay olur, çökmesine, kokuşmasına mani olurlar.

 İyi ahlaklılarla güzellikler yaşanırken, kötüler yüzünden kasıp kavruluyor hatta savruluyoruz yaşam sahnesinde..

 Her şey zıddıyla var olup, zıddıyla anlam kazanıyor yaradılış kanunu gereği. Birbirinin anlamını ortaya çıkartan zıtlıklar sayesinde tanıyoruz her şeyi;

 Her kavram göreceli olduğu gibi iyilik ve kötülük de görecelidir; kişiden kişiye,toplumdan topluma iyilik kötülük sınırları değişim gösterebilir. Ama pek çok konuda ortak düşünür  tüm toplumlar 

 Mantık yürüterek düşünürsek; Kötülerin varlığı  birer dünya kanunu olduğuna göre  onları kabullenmemiz gerekirken, onlarla mücadele ediyor, kötü saydıklarımızın yok olması için çabalıyoruz.

 Hiç kimse kötülerin var olmasını istemez ama kendisinin bir başkası açısından kötü olabileceğini de düşünmez.

Her insan kendi açısından iyi birisidir fakat her insan başkaları açısından ya iyidir ya kötüdür.

 Kötülük sınıfına girmiş olan yukarıda sıraladığım fiiller  belki tamamen yok olmaz  ama gündüzlerin uzayıp gecelerin kısaldığı  mevsimler gibi iyilerin çoğalıp kötülerin azaldığı bir dünya tıpkı yaz mevsiminin güneşli uzun günleri gibi gülümsetecek, ısıtacaktır toplum ruhunu.

 Kötülük olarak gördüğümüz özelliklerin en aza indirilmesi yani iyilik ve güzelliklerin çoğalıp  çiçek açması için BU KONUYA DUYARLI OLAN her insan neler yapabileceğinin bilincinde olarak yaşamış olsa;

İnsanlığın  kalkınması, kör zihniyetlerin açılması, kötülüklerin koyu gölgeler ardında kalması için bir kıvılcım bir kıvılcım daha daha derken bakmışız meşale olur; hatta güneş kadar ışıklar dolar yaşadığımız aleme…

Neden olmasın,ütopik bir düşünce değil bu; çoklar da azlardan oluşur zaten..!