Doğuştan mı torpilliyiz ne?

Yoksa tam aksine doğuştan mı kıyamet yaşamımız?

Hayatımız tam Cem Karaca şarkısı gibi Bindik bi alamete gediyoz  gıyamete.

Dedemin hayatını inceledim perişan yaşamış ama benden huzurlu.

Dedemin dedeleri de geriye gittikçe yokluklardan dolayı zorluk içinde yaşamışlar, ama onlarda benden huzurlu.

Sıkıntıları, düşünceleri, beklentilerine baktım benden farklı değil.

Dünya, dünde aynı değerler adına savaşmış, insanlar aynı amaçlar uğruna birbirleriyle yarışmışlar.

Bugün bizler varlık içinde yaşıyoruz ama aynı şeyler için yarışıyoruz.

Mesela;

Bağımsızlık,

Demokrasi,

Huzur,

İnsan hakları,

Adalet,

Anlayış

Ve

Özgürlük gibi yaşamamızı kolaylaştırıcı kavramlar.

Nere o zaman geldiğimiz nokta, Cem karaca’nın dediği gibi dönecez dönecez aynı yere gelecez.

“Bu döngü kısır döngü

Başı varda sonu yok

Dönüyom dönemiyom

Sonunda bir cıgış yok”

Yok, yok işin aslı öyle değil.

Çıkış varda, biz insanlarda anlayış yok.

Yaradılış gayesini biliş yok.

Hak hukuk aldırış yok.

Evet, doğuştan torpilliyiz aslında işin aslına bir erebilsek.

Her şeyin hepimize yeteceğini bir bilebilsek.

Kendi kıyametimizi kendimiz yaratıyoruz bilerek.

“Amanieyynn…

Bindik bir alamete gedeyoz kıyamete”.

Taş Gibi Çanta!

Öğrenci oğlum sabahın altısında (6) kalkar okula gider, oradan çıkar 2,30 doğru dershane oradan çıkış akşamın 5 i (beş’i)  gün boyu yediği bir simit ya da tost. 

Üzülüyoruz bu hale anne baba olarak tabiatıyla.
Kızım; ne oluyor size o şikayetçi değil, siz niye dert ediniyorsunuz diyor.

Bende şakayla sanki sırtında taş mı taşıyor diyorum!

Oğlum; yook sadece taş gibi çanta taşıyorum diyor

Eğitimi bu hale getirenlere… Ve halen başka şeyler için kavga edenlere)