Dün, Ayser Çalık Ortaokulu’nda yankılanan kurşun sesleri yalnızca okul duvarlarında kalmadı; hepimizin yüreğine işledi. Birkaç canı aramızdan koparan bu acı olay, geride tarifsiz bir boşluk bıraktı.
Ah… Ayla öğretmen…
Ve daha hayatlarının baharında olan o çocuklar…
Dokuz genç fidan, dokuz ayrı hayat, dokuz ayrı umut. Şimdi her biri, geride gözü yaşlı aileler ve yarım kalmış hayaller bıraktı. Böyle bir acıya hangi yürek dayanabilir?
Kelimeler gerçekten anlamını yitiriyor bazı anlarda. Dün, Kahramanmaraş Devlet Hastanesi’nin acil servisinin önünde yaşananlar bunun en somut örneğiydi. Yaralı bir öğrencinin hayata tutunabilmesi için verilen o çaresiz mücadele… Ambulansların gelişi beklenirken hissedilen o derin acı… Sağlık çalışanlarının gözlerindeki telaş, çaresizlik ve umut arasında gidip gelen o anlar… Bunları uzaktan izlemek bile insanın içini parçalıyor.
Bazılarımız acıya yakından bakamıyor. Ben de öyleyim. Cenazelere katılmakta zorlanıyorum; yüreğim kaldırmıyor. Birkaç gün sonra taziyeye gidip sessizce paylaşmaya çalışıyorum acıyı. Belki de hepimiz biraz “yufta yürekli” olduk. Ama böyle zamanlarda insanın yüreğinin yumuşak olması bir zayıflık değil, aksine insanlığın en saf hali.
Ayla öğretmen…
Onu anlatmak için hangi kelime yeterli olur? Öğrencilerini korumak için kendini siper eden bir öğretmen… Bu yalnızca bir fedakârlık değil; bu, tarifsiz bir kahramanlık. Bu, mesleğini bir görevden öte bir adanmışlık olarak yaşayan bir yüreğin hikâyesi. Hangi vicdan, hangi kalp buna kayıtsız kalabilir?
PEKİ NE OLDU BİZE?
Biz, bir karıncayı incitmekten çekinen bir millet değil miydik? Merhametiyle, vicdanıyla, birbirine sahip çıkmasıyla bilinen bir toplumduk. Ne zaman bu kadar acıya alışır gibi olduk? Ne zaman böyle haberleri duyar olduk?
Aslında söylenecek çok söz var. Yazılacak, tartışılacak, sorgulanacak çok şey… Ama bugün o gün değil. Bugün, susmanın; acıyı içimizde taşımanın günü. Bugün, kaybettiklerimizi uğurlarken başımızı eğip dua etmenin günü.
Mekânları cennet olsun.
Geride kalanlara sabır, acılı ailelere başsağlığı diliyorum.