Kur’an-ı Kerim’in ilk emri ‘OKU’ dur. İslamiyet’in ilme ve öğrenmeye verdiği önemi ne güzel anlatır.
“Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum.” Diyen Hz. Ali de öğrenmeye ve eğitime duyduğu saygıyı bu ünlü cümlesiyle dile getirmiştir.
Okumanın müzeleri diyeceğim kütüphanelerden birini görmeye gittim. İskenderun Halk Kütüphanesine. Ne zamandır övgüyle söz ediliyordu yeni kütüphaneden.
Gördüklerim karşısında şaşkına döndüm. Bir hastanenin yerine yapılan devasa bir yapı. Mimarisine de oldukça önem verildiği açıkça belli oluyordu. İçi dışından da görkemli. Yok yok. Okuma odaları, kitapların sergilendiği bölümler ve kafe. Kitapseverlere dinlenip bir şeyler içecekleri olanaklar da sunulmuş.
Eski kütüphaneyi küçümsemek istemiyorum. Bu yapıyla kıyaslanamaz elbet. Daha loş ve bu yapının iki bölümü kadar bir alana sıkışmış tek katlı bir binaydı. Orada uzun yıllar hizmet etmiş yeni bir kütüphane yapılması için mücadele etmiş değerli kütüphaneci Mehmet Özdemir’i saygıyla anıyorum.
Şimdiki kütüphane müdürü onun oğlu Nebil Özdemir’i ziyaret ediyorum. Aydınlık yüzlü bir genç. Ona da söz ediyorum.
“Keşke babanız Mehmet Özdemir kısa süreliğine de olsa burada görev yapabilseydi.” Diyorum. Gülümsüyor.
“Babam sık sık buraya geliyor. Her gelişinde, buranın ihtişamına hayran kalıyor. Yeni kütüphanenin kurulmasında emeği geçenlere dua ediyor.” Diyor. Bu bilgi beni fazlasıyla mutlu ediyor. Mehmet Beyin ziyaretine rastlayan bir gün buraya gelip eski günleri yad etmeyi planlıyorum.
Nebil Bey uzun uzun Kültür Bakanlığının Türkiye genelinde yaptığı kütüphanelerden bahsedince doğrusu içim sevinçle kabardı. K. Maraşlı olduğumu öğrenince, orada da yüzlerce metre karelik kütüphaneler yapıldığından söz etti. Mutluluğum daha da arttı.
Marifet iltifata tabidir. Güzele güzel demek sevaptır…
Nebil Beye teşekkür edip tüm sevinç ve heyecanımı alarak dışarı çıktım.