Yaşamın baharında toprak ananın bağrına gönderdiğimiz çocuklarımızın anısına yazdığım şiiri paylaşmak istedim.
Ebediyete intikal etmiş tüm çocuklarımızın; başta onbeşliler olmak üzere, katledilen, savaşta ölmüş hiçbir suçu olmayan suçsuz çocuklarımız var.
“Sizi Allah’a şikayet edeceğim” diyen yavrumuzdan tutunda “Çocukları küçük kurşunla öldürürler değil mi? Anne” diyen yavrumuza kadar, yetmezmiş gibi hiç sebep yokken katledilen yavrular...
Mekanları cennet olsun.
ADI YOK
Kucağımda hala sıcacık nefesin
Cennet kokuyorsun bebeğim.
Oysa Oysa şimdi sen neredesin?
Toprak ananın kucağındasın ,
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
Sana sütü çok görenler korku saldı,
Korkmazdın eskiden ne halden ne hırsızlıktan
Adaletinle doğmuştun adil olalım derken
Bu yaşta gitmen adalet mi şimdi?
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
Ayakkabıların kapının önünde şimdi,
Düşmüş tüm gülüşler sokakta
Bağcıkları çözülmüş “bağla beni” der gibi
ayaklarını sevdiğim
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
Ben seni büyütürken ruhumda
Sesim duvara çarpıp düşüyor
Anılar hep senli geri dönüyor.
Yarının her yerinde varsın sen
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
Gökyüzü suç ortağı bugün
Bulutları ise yok say,unut!
Adını çağırıyorum her sabah
Kabullenmeyişin izi, tozu
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde !
Ellerin...
Ellerin cebimde şimdi
Üşümesin diye çatlamasın diye
Bir çocuğun çığlığı nasıl duyulmaz !
Sağır mıydınız, duymadınız?
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
Sana masal anlatacaktım
Sonunu sen değiştirecektin.
Masal ve hikayeler şimdi öksüz
Nasıl uyudun canım bensiz
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
Büyüme diyordum ya hep
Büyüme...
Meğer ölümün gücü küçüklere yetermiş
insan küçük olunca çabuk göçermiş
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde !
Eğer adalet gelirse bir gün,
Seni kaybetmişim bu nasıl ün?
Çünkü sen yoksan evde
Su içmek bile zulüm
Her şey anlamını yitirmiştir artık.
Kavuşacağım sana kaderim öl dediğinde!
------------------Jülide----------------23.01.2026-sa:05.00