Bir Dost

.

Sevgili Okurlarım, bu gün Sizlere bir dosttan bahsedeceğim. Eminim çoğunuz Onu en az benim kadar iyi tanırsınız. Dostumuz; Eğitimci, Şair ve Yazar Mustafa Zincirkıran. Sayın Zincirkıran’ı kendisinin anlatımıyla tanımaya çalışalım:

“10 Şubat 1956 yılında Adana’nın Ceyhan ilçesine bağlı yeşil bahçe köyünde fakir bir ailenin son çocuğu olarak dünyaya gelmişim. İlkokulu köyde, bir yıl aradan sonra başlayarak ortaokulu Ceyhan’da, liseyi de Adana Yapı sanat okulunda okuyarak bitirdim. Konya Selçuk Eğitim Enstitüsü fen bölümünden 1980 yılında mezun oldum.

Şubat 1982’de öğretmen olarak Bolu’nun Mengen İlçesinde göreve başladım. Bolu’dan sonra tayinim Kahramanmaraş'a çıktı. Kahramanmaraş ve İlçelerinde çeşitli okullarda yirmi yıl öğretmenlik ve idarecilik yaptım. Bir gün 657 / 76. madde gerekçe gösterilerek Mardin iline tayin (pardon sürgün) edildim. Mardin’de 5 ay çalıştıktan sonra tekrar Kahramanmaraş’a tayin edildim. Kahramanmaraş’ta yedi yıl daha çalıştıktan sonra emekli oldum.

Evliyim. İki kız ve bir oğlum var. Allah’ın nasip ettiği zamanlarda şiir yazmaya çalışıyorum. Şiirlerimde bazen bir derviş, bazen bir öğretmen bazen de yağız atlı bir Türk milliyetçisi duygularıyla dopdolu oluyorum. İnsanı ötelere götüren duyguları çağrıştırdığını düşündüğüm kamış NEY sazından ses çıkarabiliyorum. Kadirli’de yaşıyorum. Behlül mahlasıyla şiir yazıyorum. İşte ben buyum aziz dostlarım.” Dostumuzun birde şiirini okuyalım:

Nasıl Unuttum

Geçici hayatla geldim cihana

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Soluklanmak için uğradım hana

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Kanun usûl böyle Âdem’den beri

Günler hep geçiyor dönülmez geri

Duymuştum bu dünya bir uğrak yeri

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum. 

Anamla birlikte sanki bir candım

Bu dünyada bizler bakiyiz sandım

Anam babam öldü ancak uyandım

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Her doğan sonunda ölürmüş bir gün

Bazen bebek iken bazen de ergin

Biter dünyadaki geçici sürgün

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Dünya benim sandım dünya da benim

Hep öyle oluyor böyleymiş genim

Anladım toprağa değince tenim

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum. 

Milattır insanda o Kalu Belâ

Tövbe için vakit geçmedi hâlâ

Misafirlik biter okunur selâ

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Okur-yazar olsak etmezse tesir

Sonunda biz nefse oluruz esir

Okumayız sık sık bir “Rabbi-yessir”

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Doğunca ağladım şefkatle dindim

Anne sevgisiyle kucağa bindim

Azrail çağrınca mezara indim

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Söylenen kalpte mi, yoksa dilde mi?

Karaçalıda mı, yoksa gülde mi?

Dostlar bakın Behlül, iyi halde mi?

Yolcu olduğumu, nasıl unuttum.

Mustafa Hocam bizim kıymetlimiz. Allah’ım onu üzmesin inşallah.

İlk yorum yazan siz olun
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Yazarlar Haberleri